بهار که فصل نو شدن طبیعت است//فرصتی بهر رهایش دل ز کینه و حسد است
گر میوه پوسیده برکنی ز شاخه دل // شکوفه امید بروید بر سر شاخه های دل
/عشق را ز ازل یار با ما همراه کرد// این مشک را به یقیین او به گل ما افشان کرد/
/دل به هر کوی رود، منزلگه یار است// چون دل ز ازل بیمار آن طبیب خماراست/